Het verhaal van Hans

In 2005 werd bij Hans de ziekte van Kahler ontdekt. “Na de diagnose in het Tjongerschans ziekenhuis in Heerenveen werd er door de Heerenveense arts onmiddelijk contact gelegd met Hematologie in het UMCG. Deze samenwerking verliep erg goed.

Nog voor het eerste gesprek met de behandelend arts in het UMCG, kon al gestart worden met de radiotherapie ter vermindering van de pijnklachten. De afspraken daarna verliepen allemaal in een vlot tempo, zonder wachttijden. Bijzonder goed is het feit dat zowel behandelend arts, verpleegkundig personeel als ook secretariaat altijd het gevoel gaven dat de regie van het behandelschema ook door de patiënt bepaald kon worden. De coördinerende taak van het secretariaat Hematologie heeft hier een heel sterke rol in gespeeld. Altijd in overleg met de patiënt worden de afspraken bij de verschillende afdelingen van het UMCG op elkaar afgestemd. ”

Het onderzoek en de behandeling

Na de diagnose van een ziekte waar een patiënt soms nog nooit van heeft gehoord (in dit geval de ziekte van Kahler), wordt een traject gestart waarbij er een onbeperkt vertrouwen aan de behandelaar moet worden gegeven. Onderzoeken en behandelingen die soms heel vervelend en tijdrovend zijn, moeten worden uitgevoerd. Hans en zijn vrouw over hun ervaringen in het UMCG: “Artsen, verpleging en secretariaat hebben hierbij vakbekwaam en vlot gehandeld. Ook als de gewenste resultaten uitblijven, lukt het om een positieve sfeer te behouden."

Bij Hans kwam in 2007 de ziekte terug.  Hij benadrukt in dat verband: “Duidelijk is geworden dat de behandelend arts soms ook niet kan weten of een behandeling het gewenste resultaat zal hebben. Maar juist het UMCG biedt dan de mogelijkheid om verschillende zaken uit te proberen. Goed luisteren naar de bevindingen van de patiënt is hier heel belangrijk en dit verloopt goed. Prettig is ook dat de behandelend arts geen beperkingen oplegt als dit niet echt nodig is. Er wordt een goede stimulans gegeven om gewoon door te gaan met het dagelijkse leven.”

De patiënt centraal

Uit het verhaal van Hans komt naar voren dat het UMCG de patiënt centraal stelt: “Het personeel is vriendelijk en goed op de hoogte van het onderzoek of de behandeling waar de patiënt voor komt. De patiënt staat duidelijk centraal en mag waar mogelijk zelf de regie in de hand houden. Soms zit dat maar in kleine dingetjes zoals het bepalen van een tijdstip van behandeling, de keuze van de behandelstoel of het bed. Er wordt een sfeer geschapen waarin ook nog gelachen mag worden. Door de aantekeningen die in het patiëntendossier worden gemaakt, is het niet nodig dezelfde vragen nogmaals te beantwoorden en kan er bij regelmatig terugkomen een vervolg worden gegeven aan eerdere gesprekken, ook als die geen betrekking hebben op de ziekte of de behandeling”.